Ölüm-
23/10/2009 
Acı ,koyu bir yalnızlık ...Onun yokluğunu düşünür insan sadece.Onun gittiğini değil. Her yanını sarmıştır sisli yağmur bulutları o ağlamaklı havayı solar insan her bir nefes alışında daha. Ciğerlerine dolar tüm hüzün , keder .Boğazında düğümler ;bir yangın başlar tam dibinden ve beyin damarlarına kadar ilerler o nefesi verirken.. Göz yaşaları hayat bulur dile gelir birden gidenin ardından cümlelere dönüşür ,o yaşı akıtanla aynı acıyı yaşamış insan anlar ancak halinden. Bir beden ararsın sarıp sarmalamak her zaman yanında ısınmak istersin.Varlığın maddesel boyutuyla ilgilenirsin ruhun ayrılır bedeninden yanına gitmek istersin. Gidemezsin daha çok acıtır. Yanarsın ...
Her yanın sana dar gelir sığamazsın haline , hislerine köle olursun. Onlar seni aşar senden geçirir durduramazsın yaşarsın acıyı yaşamak zorundasın zamanla atlatırsın ama atlatana kadar iki ömre bedel can verirsin.Toprağın altında ne arar dersin ,gelsin.O oranın dağil benim kollarımın .. Tenin kokusu benim nefesim.. Halin halim..Senin yanında bende gideyim.Ama o yoktur artık.Sonunda sende ya kapkara bir delik büyütüp içinde kaybolursun. Ya da o kara deliği içine sığdırıp ağırlığıyla yaşamaya atfedilirsin... Ölüm gibi dersin ama yaşadıkça ölmeye devam edersin...
Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
susmak-
22/10/2009
İnsan hep çaresiz, hep yalnız aslıda.Ve her defasında yeni bir haykırış hayata,vazgeçiş.Sonunda tırmanış olur bu yokoluş ve her defasında yeni bir sarsıntısa yeni bir umut hatırlatır insana.
Yaşadığının kıymetini bilmeyi anlatır her mucizenin aslı insana.
Sonra insan hep bunu bekler hayattan ;mucizenin doğuşunu.Ama bu bir defa olur.Ve çabuk söner geriye anısı ve parlayan ışığı kalır.Soyut olur somutluğu unutur.Duygu olur dağılır insanın içinde.İnsan ona sarılır ona tutunur.O hatıra olmuştur artık ve hatıra insana battaniye olmuştur.Onunla ısınır insan onunla ayakta durur.Mutlu olur sıcak çikolata içerken gülücük olur.
Vakti geldiğinde ağlar. Gözünde yaş içinde acı olur.Ölür insan.O somut sandığı şeyin soyut olduğunu anlayınca koparır bağlarını karanlığa gömülür,tüketir kendini.
Çığlık atmayı denemez , deneyemez bile o en başta vazgeçmiştir çünkü.Çünkü o en başında somutla soyutu ayırt edemeyecek kadar kör doğmuştur.Gözü açılıp yaşamaya başladığında da ağır gelir bu gerçek ve yaşamaya başlayana kadar öğrendiğini sandığı şeyler karar olur ona.
Gömülür kendi karanlığına sessiz kelimelerle hüzün yapar kendine,yeniden doğuşu anlamazda ölüm sanar aslında...
NOT: Susmak bir nevi aydınlanış aslında...
Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
tehlike-
22/10/2009 
İnsanoğlu...Ulaşmak istediğinin yanında ya da nerede olduğunu biliyorsa problem yok.O senin için artık ulaşılmaz değildir.Ya da eskisi kadar heyecan verici.En korkuncu bir insanın varlığına alışmaktır kötü bir durumdur.Bir insana sarılmak ise tehlikeli olan kısımdır; duygusal olan bağın yanı sıra maddesel olarak hissetmek fena alışkanlık yapar.İkinci seviyedir bu.Vazgeçilmez olur ,fedakarlık olur...
Unutulmaması gereken en önemli şey ise aslında hiç kimsenin bir başkasının yanında olmadığıdır.Her insan bir gün çekip gidebilir ve gitmeyen her insan da hep orada olmuş demek değildir.
Bir insanı sevmek kolay gibi görünse de gerçek sevginin anlamı ; kuşkusuz,korkusuz,tereddütsüz ve hatta şüphesizdir.Bunu bilen insan içinse sevmek çok zordur.Çünkü bu durum mümkün değildir.Mümkün olduğu durumlarda da bunu sevdiği kişi sağlamış demek değldir, seven kişi bunun sağlanmasını istediği için bu düşüncelere empoze olup inanmış,benimsemiş demektir.Zaten bütün o kötü hikayeler de bu düşüncelerin etkisiyle bu kadar kalıcı ve dramatik olmuştur.O benim arkadaşım,biz kardeştik,birbirimizi çok seviyorduk,ona abi diyordum gibi...
Kimseye sıfat takmamalı ve bu hayatta kimseye anlam yüklememeli. "-ilişkileri sınıflandırmamalı,sıfatlandırmamalı" tek başınalığı YÜCELTMELİ!
Kendine ne kadar güvenebileceğinin sınırını ölçmeli.Sonunda durup düşünmeli onlar mı en çok zarar gördü? Yoksa ben mi?O zaman karar vermeli;
Sevmeli mi ? Sevmeyi zorlaştırmalı mı? diye...
Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı